| آمادگی لازم قبل از نمونه گیری |
حداقل 3 روز قبل از انجام آزمايش؛ بهتر است رژيم غذايي داراي 200-150 گرم کربوهيدرات در روز رعايت شود. (ميوه، نان، غلات، برنج، سبزيجات نشاسته دار مانند نخود، هويج و ذرت)
8 تا 12 ساعت قبل از نمونه گيري بيمار بايد ناشتا باشد. در اين مدت ناشتايي هيچ غذا و نوشيدني( به جز آب) نبايد ميل شود. همچنين نبايد بيشتر از 16 ساعت نيز ناشتا بود که فرد حالت روزه داري پيدا مي کند و نتيجه آزمايش صحيح نخواهد بود. همچنين بيمار بايد در مدت ناشتايي از فعاليت بدني و ورزش سنگين پرهيز نمايد. آزمايش تحمل گلوکز حتما بايد در صبح انجام شود به دليل اينکه در بعد از ظهر تحمل گلوکز کاهش مي يابد. |
| اطلاعات بالینی |
GTT يا تست تحمّل گلوکز، آزمايشي است که توانايي بدن براي تنظيم قند خون را مي‌سنجد و معمولاً براي تشخيص پيش‌ديابت، ديابت نوع 2 و ديابت بارداري استفاده مي‌شود. در اين تست، ابتدا قند ناشتا اندازه‌گيري مي‌شود و سپس بيمار مقدار مشخصي محلول گلوکز مصرف مي‌کند و سطح گلوکز خون بعد از 1 ساعت، 2 ساعت و گاهي3 ساعت بررسي مي‌شود. اين آزمايش يکي از حساس‌ترين روش‌هاي تشخيصي براي اختلالات متابوليسم قند است و در مواردي که قند ناشتا يا HbA1c نتيجه واضحي نمي‌دهند، اهميت ويژه‌اي دارد. |
| احتیاط ها |
سيگار کشيدن در طول دوره آزمايش توليد گلوکز را به دليل نيکوتين تحريک مي کند.
استرس (به عنوان مثال، ناشي از جراحي، عفونت) مي تواند سطح گلوکز را افزايش دهد.
ورزش در طول آزمايش مي تواند بر سطح گلوکز تأثير بگذارد.
ناشتا بودن يا کاهش دريافت کالري قبل از آزمايش GT مي تواند باعث عدم تحمل گلوکز شود.
داروهايي که ممکن است باعث عدم تحمل گلوکز شوند عبارتند از داروهاي ضد فشار خون، داروهاي ضدالتهاب، آسپرين، مسدودکننده هاي بتا، فوروزمايد، نيکوتين، داروهاي ضد بارداري خوراکي، فنوتيازين ها، داروهاي روانپزشکي، استروئيدها و ديورتيک هاي تيازيدي. |