| آمادگی لازم قبل از نمونه گیری |
رژيم غذايي و مصرف مايعات: در 24 ساعت منتهي به آزمايش، بيمار بايد از مصرف بيش از حد مايعات، به ويژه ديورتيک ها (مواد افزايش دهنده توليد ادرار) مانند قهوه، چاي و الکل خودداري کند. اين براي اطمينان از اينکه نمونه ادرار خيلي رقيق نشده است انجام مي شود که مي تواند بر دقت آزمايش تأثير بگذارد.
پرهيز از آلودگي قاعدگي: براي بيماران زن در صورتي که در زمان انجام آزمايش در دوره قاعدگي هستند، قبل از جمع آوري نمونه ادرار صبر کنند تا دوره قاعدگي آنها تمام شود. خون قاعدگي به طور بالقوه مي تواند با نتايج آزمايش تداخل داشته باشد.
فوراً نمونه را به آزمايشگاه انتقال دهيد. اگر نمي توان آن را فوراً به آزمايشگاه برد، آن را در يخچال قرار دهيد زيرا پروتئين ها مي توانند تجزيه شوند و باعث آزمايش کاذب شوند. |
| اطلاعات بالینی |
الکتروفورز ايمونوفيکساسيون (IFE) يک روش تخصصي آزمايشگاهي براي شناسايي و تعيين نوع ايمونوگلوبولين‌هاي مونوکلونال در سرم يا ادرار است. اين آزمايش براي تشخيص دقيق اختلالات پلاسماسل مانند مولتيپل ميلوما، آميلوئيدوز AL، Waldenstrom’s Macroglobulinemia، و MGUS استفاده مي‌شود. برخلاف الکتروفورز پروتئين سرم (SPEP) که فقط الگوي کلي پروتئين‌ها را نشان مي‌دهد، IFE قادر است نوع زنجيره سنگين و زنجيره سبک (کاپا يا لامبدا) را به‌صورت دقيق مشخص کند. |
| احتیاط ها |
ادرار رقيق ممکن است نتيجه منفي کاذب داشته باشد.
هموليز ممکن است يک باند مجزا در الگو الکتروفورز پروتئين ايجاد مي کند که در ايميونوفيکساسيون منفي خواهد بود
پني سيلين ممکن است در باند آلبومين شکاف ايجاد کند. مواد راديوگرافي ممکن است الگوي غير قابل تفسيري از الکتروفورز پروتئين ايجاد کند
به علت حساسيت ناکافي اين روش، ممکن است زنجيره هاي سبک پاتولوژيک رديابي نشوند؛ قدم بعدي، الکتروفورز ايمونوفيکساسيون مي باشد. |